زندگی ما ایرانی ها به دلیل وجود پایه های محکم فرهنگی به کل با درگیری همزاد است و این خصیصه زندگی ما را در عصر پهلوانی نگهداشته!!! به عبارتی هر انسان، چه مرد و چه زن برای رسیدن به مقطعی از زندگی که به اصطلاح سرازیری زندگی است دوران عجیب و غریبی را باید پشت سر بگذارد و اگر جز این باشد یک جوجه فکلی تمام عیار بیش نیست.

البته در این مطلب بیشتر بحثم بر سر ساختار زندگی انسان امروز ایرانی است که با وجود فردی بودن زندگی ای است که کاملا با مناسبات فرهنگی در هم تنیده شده تا جایی که حتی زبده ترین و آگاه ترین فرد هم نمی تواند میان فردیت خویش و مناسبات فرهنگی تفکیک قائل شود. طبق یک نمای کلی می توان زندگی را در جامعه خودمان به صورت زیر دید:

بعد بزرگ می شویم و حالا درد سرهای جنسی امان بماند که چطور سرکوب می شوند و ما چه طور خلاقانه با ترسی که از خدا در دلهایمان داریم می خواهیم از بند این سرکوب رهایی یابیم. که این به نظر من جزو اولین درگیری های ما است که نا خواسته با دنیای اطراف به وجود می آوریم. رفته رفته دروغ، پنهان کاری، و چند هویتی شدن برای ما تبدیل به هویت و افتخار می شود. در جمع دوستان و هم سن هایمان جسور می شویم و هفت خط روزگار و در جمع های رسمی، خانوادگی و جاهایی که باید مورد تأیید قرار گیریم فهمیده، سر به راه، و اولاد پیغمبر و خوشحال از اینکه: طرف را خوب خر کردیم و شاخ در جیبش گذاشتیم.  اما در فردیت خودمان نمی دانیم و نمی توانیم تشخیص بدهیم که آن لیوان مشروب را که به ضرب بالا رفتیم حق است یا آن آدامسی که خوردیم و قطره ای که در چشم چکاندیم تا قرمزی رفع شود و نمی دانیم که برای داشتن هویت مستقل، برای مرد شدن و زن شدن چه باید بکنیم. پس می پوشیم. هر روز خودمان را به یک شکل در می آوریم و این را بزرگ تر ها هم نمی دانند. نه ما می دانیم که چه الگویی را باید در پیش بگیریم و نه بزرگ تر ها می دانند چه الگویی به ما بدهند پس زندگی فردی ما در اعلا ترین شکلش این است که در جوانی میان الگوی نا مشخصی که جوانان دیگر در پیش گرفته اند و میان الگوی باز غیر مشخص تری که بزرگ تر ها در پیش گرفته اند در نوسان باشیم!!!

تا جوانی را داشته باشیم تا شب های دیگر که باز می نویسم.  ادامة این بحث را تحت همین عنوان پیش می گیرم. پس تا بعد که به مقولة هویت جنسی، ازدواج و طلاق، زاد و ولد و پدر، مادر شدن این نسل می پردازم.